Απαντάει άραγε η λευκοφωτισμένη Ακρόπολη στην ξεθυμασμένη πλέον συζήτηση για την "Black Athena";

Απαντάει άραγε η λευκοφωτισμένη Ακρόπολη στην ξεθυμασμένη πλέον συζήτηση για την "Black Athena";

Απαντάει άραγε η λευκοφωτισμένη Ακρόπολη στην ξεθυμασμένη πλέον συζήτηση για την "Black Athena";
Έρχεται να συνδεθεί ο ψυχρός λευκός φωτισμός της με τα ποικίλα αφηγήματα για το "αρχαίο άσπιλο λευκό" που τροφοδότησαν επί αιώνες τον δυτικό πολιτισμό;
Πώς συζητάμε για το παρελθόν και πώς το συνδέουμε κάθε φορά με τα ιδεολογήματα του παρόντος; Ο φωτισμός της εκδήλωσης (όχι του μνημείου), ας τον αποκαλέσουμε "σύγχρονο", μήπως ταυτόχρονα εξομοιώνει, έστω και στιγμιαία, το μνημείο με κάτι άλλο από αυτό που είναι, μήπως έστω και για ένα κλάσμα χρόνου τραυματίζει την εικόνα του; Πώς συνδέεται η επίσης σύγχρονη και γενικευμένα επιθετική γενναιοδωρία των χορηγών με τις οικουμενικές αξίες που επικαλείται ο επίσημος λόγος για το μνημείο; Θα βάλει το Ίδρυμα Ωνάση πλακέτα στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης; Αντιστοιχεί αυτό στην αναφορά των χορηγών στις αρχαίες επιγραφές; Τι λόγο διατυπώνουμε για την απόσταση που μας χωρίζει και μας συνδέει από/με το αρχαίο παρελθόν; Είμαστε αυτό που είμαστε ταυτιζόμενοι με το αρχαίο παρελθόν εξαλείφοντας την ιστορική απόσταση που είναι και η ιστορία των τρόπων με τους οποίους το χρησιμοποιήσαμε για να συγκροτηθούμε, ιδιαιτέρως στην ελληνική νεωτερικότητα;
Βλέποντας χτες την τελετή της παρουσίασης του νέου φωτισμού της Ακρόπολης (που ορίζεται ως οριστικός σαν να εξαλείφεται το ενδεχόμενο κάποιος άλλος, σε μια άλλη χρονική στιγμή, κοντινή ή μακρινή, να αποφασίσει να φωτίσει με άλλο τρόπο και με άλλη ανάγνωση το εμβληματικό μνημείο, κάτι όμως που γίνεται ακριβώς αυτή τη στιγμή αλλάζοντας ένα φωτισμό με μόλις δεκαέξι χρόνων διάρκεια), δύο πράγματα με απασχόλησαν.
Το ένα ήταν η εικόνα της Πνύκας, αυτού του εμβληματικού χώρου για τη δημοκρατία, που λόγω της ανωτέρας βίας της πανδημίας, φιλοξενούσε ένα ευάριθμο κοινό εκλεκτών καλεσμένων σε μια εκδήλωση που αποθέωνε ωστόσο τη δημοκρατία. Το άλλο ήταν η προβολή του κτιρίου της Στέγης Ωνάση, πλάι στην Ακρόπολη, για το οποίο στιγμιαία σκέφτηκα πως μάλλον θα πρέπει να είναι το δεκαόροφο ξενοδοχείο της οδού Μακρυγιάννη, σύμβολο κι αυτό του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν κάποια πράγματα στη χώρα μας…

*Από την ανάρτηση της Έφης Γιαννοπούλου (Δημοτικής Συμβούλου Αθήνας με την "Ανοιχτή Πόλη")

More in Πολιτισμός
Comments
Απαντάει άραγε η λευκοφωτισμένη Ακρόπολη στην ξεθυμασμένη πλέον συζήτηση για την "Black Athena";

Απαντάει άραγε η λευκοφωτισμένη Ακρόπολη στην ξεθυμασμένη πλέον συζήτηση για την "Black Athena";

Απαντάει άραγε η λευκοφωτισμένη Ακρόπολη στην ξεθυμασμένη πλέον συζήτηση για την "Black Athena";
Έρχεται να συνδεθεί ο ψυχρός λευκός φωτισμός της με τα ποικίλα αφηγήματα για το "αρχαίο άσπιλο λευκό" που τροφοδότησαν επί αιώνες τον δυτικό πολιτισμό;
Πώς συζητάμε για το παρελθόν και πώς το συνδέουμε κάθε φορά με τα ιδεολογήματα του παρόντος; Ο φωτισμός της εκδήλωσης (όχι του μνημείου), ας τον αποκαλέσουμε "σύγχρονο", μήπως ταυτόχρονα εξομοιώνει, έστω και στιγμιαία, το μνημείο με κάτι άλλο από αυτό που είναι, μήπως έστω και για ένα κλάσμα χρόνου τραυματίζει την εικόνα του; Πώς συνδέεται η επίσης σύγχρονη και γενικευμένα επιθετική γενναιοδωρία των χορηγών με τις οικουμενικές αξίες που επικαλείται ο επίσημος λόγος για το μνημείο; Θα βάλει το Ίδρυμα Ωνάση πλακέτα στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης; Αντιστοιχεί αυτό στην αναφορά των χορηγών στις αρχαίες επιγραφές; Τι λόγο διατυπώνουμε για την απόσταση που μας χωρίζει και μας συνδέει από/με το αρχαίο παρελθόν; Είμαστε αυτό που είμαστε ταυτιζόμενοι με το αρχαίο παρελθόν εξαλείφοντας την ιστορική απόσταση που είναι και η ιστορία των τρόπων με τους οποίους το χρησιμοποιήσαμε για να συγκροτηθούμε, ιδιαιτέρως στην ελληνική νεωτερικότητα;
Βλέποντας χτες την τελετή της παρουσίασης του νέου φωτισμού της Ακρόπολης (που ορίζεται ως οριστικός σαν να εξαλείφεται το ενδεχόμενο κάποιος άλλος, σε μια άλλη χρονική στιγμή, κοντινή ή μακρινή, να αποφασίσει να φωτίσει με άλλο τρόπο και με άλλη ανάγνωση το εμβληματικό μνημείο, κάτι όμως που γίνεται ακριβώς αυτή τη στιγμή αλλάζοντας ένα φωτισμό με μόλις δεκαέξι χρόνων διάρκεια), δύο πράγματα με απασχόλησαν.
Το ένα ήταν η εικόνα της Πνύκας, αυτού του εμβληματικού χώρου για τη δημοκρατία, που λόγω της ανωτέρας βίας της πανδημίας, φιλοξενούσε ένα ευάριθμο κοινό εκλεκτών καλεσμένων σε μια εκδήλωση που αποθέωνε ωστόσο τη δημοκρατία. Το άλλο ήταν η προβολή του κτιρίου της Στέγης Ωνάση, πλάι στην Ακρόπολη, για το οποίο στιγμιαία σκέφτηκα πως μάλλον θα πρέπει να είναι το δεκαόροφο ξενοδοχείο της οδού Μακρυγιάννη, σύμβολο κι αυτό του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν κάποια πράγματα στη χώρα μας…

*Από την ανάρτηση της Έφης Γιαννοπούλου (Δημοτικής Συμβούλου Αθήνας με την "Ανοιχτή Πόλη")

More in Πολιτισμός
Comments