Ανθρωπόκαινος

Ανθρωπόκαινος

Ημερολόγιο καραντίνας, μέρα 27η

Τις τελευταίες μέρες βρήκα επιτέλους ένα ρυθμό σε αυτή τη νέα πραγματικότητα και ανάμεσα σε άλλες ασχολίες διαβάζω συστηματικά τα βιβλία που είχα παραγγείλει. Κάπου διάβασα λοιπόν, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχει μια διχογνωμία στην επιστημονική κοινότητα για το πότε ακριβώς χρονολογείται η ανθρωπόκαινος, δηλαδή η γεωλογική εποχή κατά την οποία η επίδραση της ανθρώπινης δραστηριότητας άρχισε να γίνεται κυρίαρχη επάνω στη γη.

Η διαφωνία αυτή μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία για τους μη ειδικούς επιστήμονες, όμως η οριστική μεταβολή των γεωλογικών ισορροπιών του πλανήτη μας αφορά όλους και εκτός από μια σημαντική επιστημονική θεωρία, γίνεται μοιραία και μια εξόχως πολιτική (δηλαδή οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική) υπόθεση ταυτόχρονα.

Σ’ αυτό  που συμφωνούν λίγο πολύ (σχεδόν) όλοι, ειδικοί και μη, είναι το γεγονός ότι στις μέρες μας το ανθρώπινο αποτύπωμα είναι σε τέτοιο βαθμό καταλυτικό για τη ζωή του πλανήτη που προκαλεί ήδη δραματικές και μη αναστρέψιμες αλλαγές στις ισορροπίες του γήινου περιβάλλοντος, όπως η κλιματική αλλαγή, για την οποία τόσος λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό.

Παρά το γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή δεν συνδέεται με κάποιο τρόπο με την εν εξελίξει πανδημία του κορονοϊού, κάποιοι υποστηρίζουν ότι αποτελούν δύο διαφορετικές εκφάνσεις της αυτό-καταστροφικής ανθρώπινης δραστηριότητας επάνω στη φύση και τα υπόλοιπα έμβια όντα.

Κάθε σχετική κουβέντα σε αυτή τη φάση, οδηγεί αναπόφευκτα στο ρητορικό  για την ώρα ερώτημα, αν αυτή η πανδημία επιφέρει κάποια σημαντική αλλαγή παραδείγματος σε μια σειρά (ή και σε όλους τους) τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας ή αν η ανθρωπότητα θα συνεχίσει με το δόγμα business as usual, ή αλλιώς με το σενάριο της απραξίας, που μπορεί να οδηγήσει σε συνεχόμενες κρίσεις, απώλεια συλλογικών κατακτήσεων μέχρι και στον αφανισμό του ανθρώπινου είδους.

Και για να το θέσω σε μια πιο πολιτική βάση, θα καταφέρουμε να τιθασεύσουμε την παγκοσμιοποίηση και την τεχνολογική πρόοδο θέτοντάς τες στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και ενός πιο βιώσιμου τρόπου ζωής ή θα συνεχίσουμε σε αυτό το αδιέξοδο σπιράλ κατασπατάλησης των φυσικών πόρων, απανθρωποποίησης της καθημερινότητας και απαξίωσης των δημοκρατικών θεσμών;

More in Οικολογία
Comments
Ανθρωπόκαινος

Ανθρωπόκαινος

Ημερολόγιο καραντίνας, μέρα 27η

Τις τελευταίες μέρες βρήκα επιτέλους ένα ρυθμό σε αυτή τη νέα πραγματικότητα και ανάμεσα σε άλλες ασχολίες διαβάζω συστηματικά τα βιβλία που είχα παραγγείλει. Κάπου διάβασα λοιπόν, μεταξύ άλλων, ότι υπάρχει μια διχογνωμία στην επιστημονική κοινότητα για το πότε ακριβώς χρονολογείται η ανθρωπόκαινος, δηλαδή η γεωλογική εποχή κατά την οποία η επίδραση της ανθρώπινης δραστηριότητας άρχισε να γίνεται κυρίαρχη επάνω στη γη.

Η διαφωνία αυτή μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία για τους μη ειδικούς επιστήμονες, όμως η οριστική μεταβολή των γεωλογικών ισορροπιών του πλανήτη μας αφορά όλους και εκτός από μια σημαντική επιστημονική θεωρία, γίνεται μοιραία και μια εξόχως πολιτική (δηλαδή οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική) υπόθεση ταυτόχρονα.

Σ’ αυτό  που συμφωνούν λίγο πολύ (σχεδόν) όλοι, ειδικοί και μη, είναι το γεγονός ότι στις μέρες μας το ανθρώπινο αποτύπωμα είναι σε τέτοιο βαθμό καταλυτικό για τη ζωή του πλανήτη που προκαλεί ήδη δραματικές και μη αναστρέψιμες αλλαγές στις ισορροπίες του γήινου περιβάλλοντος, όπως η κλιματική αλλαγή, για την οποία τόσος λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό.

Παρά το γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή δεν συνδέεται με κάποιο τρόπο με την εν εξελίξει πανδημία του κορονοϊού, κάποιοι υποστηρίζουν ότι αποτελούν δύο διαφορετικές εκφάνσεις της αυτό-καταστροφικής ανθρώπινης δραστηριότητας επάνω στη φύση και τα υπόλοιπα έμβια όντα.

Κάθε σχετική κουβέντα σε αυτή τη φάση, οδηγεί αναπόφευκτα στο ρητορικό  για την ώρα ερώτημα, αν αυτή η πανδημία επιφέρει κάποια σημαντική αλλαγή παραδείγματος σε μια σειρά (ή και σε όλους τους) τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας ή αν η ανθρωπότητα θα συνεχίσει με το δόγμα business as usual, ή αλλιώς με το σενάριο της απραξίας, που μπορεί να οδηγήσει σε συνεχόμενες κρίσεις, απώλεια συλλογικών κατακτήσεων μέχρι και στον αφανισμό του ανθρώπινου είδους.

Και για να το θέσω σε μια πιο πολιτική βάση, θα καταφέρουμε να τιθασεύσουμε την παγκοσμιοποίηση και την τεχνολογική πρόοδο θέτοντάς τες στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου και ενός πιο βιώσιμου τρόπου ζωής ή θα συνεχίσουμε σε αυτό το αδιέξοδο σπιράλ κατασπατάλησης των φυσικών πόρων, απανθρωποποίησης της καθημερινότητας και απαξίωσης των δημοκρατικών θεσμών;

More in Οικολογία
Comments