Αδύνατος πλέον ο θεσμικός διάλογος στον δημόσιο βίο μας

Αδύνατος πλέον ο θεσμικός διάλογος στον δημόσιο βίο μας

Όλο και περισσότερο και όσο περνάει ο καιρός και ο μοιραίος μητσοτακικός θίασος καταβαραθρώνεται επί τα χείρω -δυστυχώς με τεράστιο κόστος για τη χώρα- γίνεται δυσκολότερο να έχουμε οποιονδήποτε διάλογο με συμπολίτες μας από το μπλοκ εξουσίας γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους ανθρώπους που τον στηρίζουν.

Το χάσμα συνεννόησης και η αδυναμία διαλόγου σε λογική βάση οφείλεται στη συσσώρευση της καταιγίδας ψεμάτων και την οργανωμένη και σχεδιασμένη γκεμπελικής κοπής προπαγάνδα με την οποία αντιπολιτεύτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η οποία υπήρξε πολιτικά βασικό επεξηγηματικό στοιχείο του πώς ο ίδιος κέρδισε τις εκλογές του 2019. Η δόμηση μιας αλληλουχίας μεγάλων ψεμάτων στον τρόπο με τον οποίο έχουν προσλάβει τα γεγονότα 2015-2019 οι κύκλοι περί τον σημερινό πρωθυπουργό και οι συνοδοιπόροι τους, έχει οδηγήσει προϊόντος του χρόνου όλους αυτούς στα σημερινά αδιέξοδα εκφοράς δημόσιου λόγου, με στοιχειώδες τεκμηριωτικό έρμα αληθείας.

Ας θυμηθούμε: ήδη από το 2015 (ανάμεσα στ’ άλλα, από το ότι δήθεν η απελθούσα κυβέρνηση είχε υπογράψει 4ο μνημόνιο, ως το ότι δήθεν ο Τσίπρας είχε ανταλλάξει το όνομα «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων) και στη συνέχεια με τη σημερινή διακυβέρνηση (για παράδειγμα ότι δήθεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκείνος που έχει πετύχει τα χαμηλά επιτόκια για τα ελληνικά ομόλογα, ενώ είναι παγκοίνως φανερό ότι χωρίς τη ρύθμιση του χρέους που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ρύθμιση που σημειωτέον απέρριπταν οι πριν τις σημερινές ηγεσίες της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ, τα επιτόκια θα βρίσκονταν στα ύψη), είναι κάποια παραδείγματα.

Πώς, όμως, αν είχες πιστέψει ήδη από την αρχή τα παραπάνω ενδεικτικά ψεύδη ή στη χειρότερη περίπτωση ήσουν από νωρίς εν γνώσει σου υποστηρικτής της μητσοτακικής βιομηχανίας παραγωγής ψεμάτων με σκοπό την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου, θα μπορούσες σήμερα να υποστηρίξεις τα περί 4ου μνημονίου; Ή να επιμείνεις ότι το όνομα «Μακεδονία» ανταλλάχτηκε με τη μη περικοπή των συντάξεων; Δεν γίνεται να υποστηρίξεις τέτοια πράγματα χωρίς να γελοιοποιηθείς! Μπροστά, λοιπόν, σ’ αυτόν τον κίνδυνο εξατομικευμένου διασυρμού, για να επιβιώσουν ως πολιτικές οντότητες οι υποστηρικτές του σημερινού μπλοκ εξουσίας και του έκδηλου νεο-μητσοτακικού νεποτισμού, προσφεύγουν στη μόνη λύση που έχουν: σε παραγωγή νέων ψεμάτων, είτε για αντιπερισπασμό, είτε για να ψελλίζουν φτιαχτές δήθεν τεκμηριώσεις των ψευδών που ως σήμερα υποστήριξαν και σήμερα καταρρέουν ηχηρά.

Το ίδιο το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο επισπεύδων παράγων και ο καθοδηγητής που φυλακίζει όλους αυτούς στην αναπαραγόμενη καταιγίδα ψεύδους. Εύπεπτα ψέματα, μερικά πολύ χοντρά αλλά τοποθετημένα με προκατασκευασμένη μαεστρία από αμοιβόμενα επικοινωνιακά επιτελεία, σερβίρονται επιμελημένα ως δήθεν σωσίβια αξιοπιστίας των ψευδομένων και όσων διασύρονται από την εμμονή σε αναλήθειες. Κι έτσι, ένα νέο στρώμα ψεύδους συσσωρεύεται στον δημόσιο βίο μας, σαν ένα δίχτυ που πνίγει αργά αλλά σταθερά μια μεγάλη μερίδα πολιτών.

Ας δούμε ένα ακόμη αποκαλυπτικότατο παράδειγμα: ΝΔ και ΚΙΝΑΛ από κοινού διακίνησαν την ουρανομήκη γελοιότητα οτι δήθεν η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε κόστος για τη χώρα από 86 (κατά τον Γ. Στουρνάρα), ως 100 (κατά τον Κυριάκο Μητσοτάκη) και 200 (κατά τη Φώφη Γεννηματά) δισ. ευρώ!!! Η έκταση της γελοιότητας αυτού του ψεύδους είναι τέτοια, που αρκεί να αναφέρω ότι εάν ίσχυε αυτό που έλεγαν τότε όλοι αυτοί, το αποτελεσμα θα ήταν ότι αν δεν είχε κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα η Ελλάδα θα είχε εξωτερικό χρέος πολύ κάτω από το 100% του ΑΕΠ, εξωπραγματικά λιγότερο από το 200% του ΑΕΠ εξωτερικό χρέος που εχουμε σήμερα . Έλεγαν, δηλαδή, όλοι αυτοί, που παρέδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ  χρέος 180% του ΑΕΠ, ότι αν εκείνος δεν είχε κυβερνήσει σήμερα θα είχαμε χρέος περίπου 80% του ΑΕΠ μας, που είναι μία από τις καλύτερες επιδόσεις στην ευρωζώνη. Πώς να υποστηρίξεις σήμερα τέτοιες ανοησίες, χωρίς να γελοιοποιηθείς πλήρως;

Βέβαια, η ευθύνη του εν λόγω αυτοεξευτελιστικού παιχνιδιού βαραίνει πριν απ’ όλα και πρώτους τους ίδιους τους πολίτες-υποστηρικτές των «αλιέων» τους σε βρώμικα νερά, που διατηρούν αυτή τη χείριστη σχέση με την πραγματικότητα και την αλήθεια. Όμως, ως πρακτική πολιτικής ηγεσίας, του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτώ εν προκειμένω, αυτό το ψάρεμα ψευδομένων και διαψευδομένων πολιτών, συνιστά το δοκίμιο ενός ακραίου διχασμού!

Ο διάλογος, λοιπόν, κατόπιν αυτών, μοιάζει να παρέλκει σε τέτοιες συνθήκες. Πώς να ανταλλάξεις γνώμες με δομικά ψευδόμενους συνομιλητές; Το μόνο που ίσως θα είχε ενδιαφέρον θα ήταν μέσω του «σημαδεμένου» διαλογου να προσπαθήσει κανένας να διαγνώσει εάν όλοι αυτοί εγνώριζαν από την αρχή, δηλαδή αν είναι πρωτογενείς παραγωγοί του ψεύδους ως πυρήνας του δημόσιου λόγου μιας μεγάλης πολιτικής παράταξης, ή εάν είναι παρακαλουθήματα της ηγετικής ψευδολογίας.

Εδώ αναδύεται μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του ζητήματος. Οι ίδιοι οι πολίτες-  ψευδολόγοι (εκουσίως ή επειδή ρυμουλκήθηκαν στην αήθη πρακτική δημόσιου λόγου επί κατασκευασμένων γεγονότων), είναι οι πρώτοι που ξιφούλκησαν κατά του Τσίπρα, αποδίδοντας του ότι είπε ψέματα επειδή «δεν έσκισε το μνημόνιο» και «δεν το κατάργησε με ένα μοναδικό άρθρο στο πρώτο νομοσχέδιο της κυβέρνησής του». Δηλαδή οι διακινούντες τα ασύγγνωστα ψέματα περί 4ου μνημονίου και περί ανταλλαγής του ονόματος «Μακεδονία» καταγγέλλουν ως δήθεν συνειδητό ψέμα την ολοφάνερη προγραμματική αστοχία και την παταγώδη κυβερνητική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να εξουδετερώσει τις συνέπειες του απολύτως υπαρκτού 3ου μνημονίου, το οποίο παρέλαβε ως συνέχεια δύο προηγηθέντων ανάλογων μνημονίων. Αν έχεις απωλέσει και τη στοιχειώδη τσίπα να λες τέτοια πράγματα, τότε πως να γίνει δημόσιος διάλογος με θεμελιώδες έρμα σοβαρότητας και αλήθειας;

Κλείνω με κάτι τελευταίο και σχετικά καινούριο: Έχουν πια εμφανιστεί και μη φιλικά διακείμενοι προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους πολιτικούς συνοδοιπόρους του κύκλοι, που τηρούν ίσες αποστάσεις από τη μία ανάμεσα στην οργανωμένη, προσχεδιασμένη και γκεμπελικής έμπνευσης προπαγάνδα των ψεμάτων που έφερε το σημερινό μπλοκ εξουσίας στα πράγματα και συνεχίζει να το κάνει με τη σημερινή διακυβέρνηση, και από την άλλη με τις αντιπολιτευτικές κορόνες καθ’ υπερβολή που εκτοξεύουν ανοήτως κύκλοι της αντιπολίτευσης.

Πρόκειται για «ένοχες ίσες αποστάσεις» (εκ πολιτικής αφελείας ή από πρόθεση συμβολής στην απόπειρα σύμπηξης του νέου αντισυριζα μετώπου από τους ίδιους κύκλους που το έκαναν το 2015-’19), που εξισώνουν ανεπίτρεπτα θεσμικά εκπορευόμενες και επίσημες κρατικές ψευδολογίες, με αντιπολιτευτικές πομφόλυγες. Ο τουλάχιστον περίεργος συμψηφισμός που επιχειρείται εδώ, είναι τόσο προφανούς και σαφούς αστοχίας, ώστε γεννά ερωτηματικά προθέσεων, για όσους τηρούν τέτοια στάση.

Χρειάζεται, όμως, διπλή προσοχή! Διότι οι σκαστές πολιτικές ψευδολογίες με θεσμικό μανδύα, παράγουν βαρύτατο δημοκρατικό κόστος και σχετίζονται με τον οργανωμένο μηχανισμό fake news, που αναδύεται από κυβερνητικές μεθοδεύσεις και  παραπλανά δομικά τους πολίτες, και καμιά σχέση δεν έχουν με το εάν -για παράδειγμα- η Ελλάδα δεν είναι η χειρότερη στην ΕΕ σε δείκτες διαχείρισης της πανδημίας, όπως εσφαλμένα διακινείται από υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, αλλ’ ότι είναι μία από τις χειρότερες χώρες στην ΕΕ σε δείκτες διαχείρισης της πανδημίας, όπως είναι η αλήθεια.

Στ’ αλήθεια, όσοι διακινούν τέτοιους συμψηφισμούς, δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη θεσμική και με κρατική στήριξη ψευδολογία, από τις άστοχες αντιπολιτευτικές κορόνες;

More in πολιτική
Comments
Αδύνατος πλέον ο θεσμικός διάλογος στον δημόσιο βίο μας

Αδύνατος πλέον ο θεσμικός διάλογος στον δημόσιο βίο μας

Όλο και περισσότερο και όσο περνάει ο καιρός και ο μοιραίος μητσοτακικός θίασος καταβαραθρώνεται επί τα χείρω -δυστυχώς με τεράστιο κόστος για τη χώρα- γίνεται δυσκολότερο να έχουμε οποιονδήποτε διάλογο με συμπολίτες μας από το μπλοκ εξουσίας γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους ανθρώπους που τον στηρίζουν.

Το χάσμα συνεννόησης και η αδυναμία διαλόγου σε λογική βάση οφείλεται στη συσσώρευση της καταιγίδας ψεμάτων και την οργανωμένη και σχεδιασμένη γκεμπελικής κοπής προπαγάνδα με την οποία αντιπολιτεύτηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η οποία υπήρξε πολιτικά βασικό επεξηγηματικό στοιχείο του πώς ο ίδιος κέρδισε τις εκλογές του 2019. Η δόμηση μιας αλληλουχίας μεγάλων ψεμάτων στον τρόπο με τον οποίο έχουν προσλάβει τα γεγονότα 2015-2019 οι κύκλοι περί τον σημερινό πρωθυπουργό και οι συνοδοιπόροι τους, έχει οδηγήσει προϊόντος του χρόνου όλους αυτούς στα σημερινά αδιέξοδα εκφοράς δημόσιου λόγου, με στοιχειώδες τεκμηριωτικό έρμα αληθείας.

Ας θυμηθούμε: ήδη από το 2015 (ανάμεσα στ’ άλλα, από το ότι δήθεν η απελθούσα κυβέρνηση είχε υπογράψει 4ο μνημόνιο, ως το ότι δήθεν ο Τσίπρας είχε ανταλλάξει το όνομα «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων) και στη συνέχεια με τη σημερινή διακυβέρνηση (για παράδειγμα ότι δήθεν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκείνος που έχει πετύχει τα χαμηλά επιτόκια για τα ελληνικά ομόλογα, ενώ είναι παγκοίνως φανερό ότι χωρίς τη ρύθμιση του χρέους που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ρύθμιση που σημειωτέον απέρριπταν οι πριν τις σημερινές ηγεσίες της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ, τα επιτόκια θα βρίσκονταν στα ύψη), είναι κάποια παραδείγματα.

Πώς, όμως, αν είχες πιστέψει ήδη από την αρχή τα παραπάνω ενδεικτικά ψεύδη ή στη χειρότερη περίπτωση ήσουν από νωρίς εν γνώσει σου υποστηρικτής της μητσοτακικής βιομηχανίας παραγωγής ψεμάτων με σκοπό την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου, θα μπορούσες σήμερα να υποστηρίξεις τα περί 4ου μνημονίου; Ή να επιμείνεις ότι το όνομα «Μακεδονία» ανταλλάχτηκε με τη μη περικοπή των συντάξεων; Δεν γίνεται να υποστηρίξεις τέτοια πράγματα χωρίς να γελοιοποιηθείς! Μπροστά, λοιπόν, σ’ αυτόν τον κίνδυνο εξατομικευμένου διασυρμού, για να επιβιώσουν ως πολιτικές οντότητες οι υποστηρικτές του σημερινού μπλοκ εξουσίας και του έκδηλου νεο-μητσοτακικού νεποτισμού, προσφεύγουν στη μόνη λύση που έχουν: σε παραγωγή νέων ψεμάτων, είτε για αντιπερισπασμό, είτε για να ψελλίζουν φτιαχτές δήθεν τεκμηριώσεις των ψευδών που ως σήμερα υποστήριξαν και σήμερα καταρρέουν ηχηρά.

Το ίδιο το μπλοκ εξουσίας περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ο επισπεύδων παράγων και ο καθοδηγητής που φυλακίζει όλους αυτούς στην αναπαραγόμενη καταιγίδα ψεύδους. Εύπεπτα ψέματα, μερικά πολύ χοντρά αλλά τοποθετημένα με προκατασκευασμένη μαεστρία από αμοιβόμενα επικοινωνιακά επιτελεία, σερβίρονται επιμελημένα ως δήθεν σωσίβια αξιοπιστίας των ψευδομένων και όσων διασύρονται από την εμμονή σε αναλήθειες. Κι έτσι, ένα νέο στρώμα ψεύδους συσσωρεύεται στον δημόσιο βίο μας, σαν ένα δίχτυ που πνίγει αργά αλλά σταθερά μια μεγάλη μερίδα πολιτών.

Ας δούμε ένα ακόμη αποκαλυπτικότατο παράδειγμα: ΝΔ και ΚΙΝΑΛ από κοινού διακίνησαν την ουρανομήκη γελοιότητα οτι δήθεν η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε κόστος για τη χώρα από 86 (κατά τον Γ. Στουρνάρα), ως 100 (κατά τον Κυριάκο Μητσοτάκη) και 200 (κατά τη Φώφη Γεννηματά) δισ. ευρώ!!! Η έκταση της γελοιότητας αυτού του ψεύδους είναι τέτοια, που αρκεί να αναφέρω ότι εάν ίσχυε αυτό που έλεγαν τότε όλοι αυτοί, το αποτελεσμα θα ήταν ότι αν δεν είχε κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα η Ελλάδα θα είχε εξωτερικό χρέος πολύ κάτω από το 100% του ΑΕΠ, εξωπραγματικά λιγότερο από το 200% του ΑΕΠ εξωτερικό χρέος που εχουμε σήμερα . Έλεγαν, δηλαδή, όλοι αυτοί, που παρέδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ  χρέος 180% του ΑΕΠ, ότι αν εκείνος δεν είχε κυβερνήσει σήμερα θα είχαμε χρέος περίπου 80% του ΑΕΠ μας, που είναι μία από τις καλύτερες επιδόσεις στην ευρωζώνη. Πώς να υποστηρίξεις σήμερα τέτοιες ανοησίες, χωρίς να γελοιοποιηθείς πλήρως;

Βέβαια, η ευθύνη του εν λόγω αυτοεξευτελιστικού παιχνιδιού βαραίνει πριν απ’ όλα και πρώτους τους ίδιους τους πολίτες-υποστηρικτές των «αλιέων» τους σε βρώμικα νερά, που διατηρούν αυτή τη χείριστη σχέση με την πραγματικότητα και την αλήθεια. Όμως, ως πρακτική πολιτικής ηγεσίας, του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτώ εν προκειμένω, αυτό το ψάρεμα ψευδομένων και διαψευδομένων πολιτών, συνιστά το δοκίμιο ενός ακραίου διχασμού!

Ο διάλογος, λοιπόν, κατόπιν αυτών, μοιάζει να παρέλκει σε τέτοιες συνθήκες. Πώς να ανταλλάξεις γνώμες με δομικά ψευδόμενους συνομιλητές; Το μόνο που ίσως θα είχε ενδιαφέρον θα ήταν μέσω του «σημαδεμένου» διαλογου να προσπαθήσει κανένας να διαγνώσει εάν όλοι αυτοί εγνώριζαν από την αρχή, δηλαδή αν είναι πρωτογενείς παραγωγοί του ψεύδους ως πυρήνας του δημόσιου λόγου μιας μεγάλης πολιτικής παράταξης, ή εάν είναι παρακαλουθήματα της ηγετικής ψευδολογίας.

Εδώ αναδύεται μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του ζητήματος. Οι ίδιοι οι πολίτες-  ψευδολόγοι (εκουσίως ή επειδή ρυμουλκήθηκαν στην αήθη πρακτική δημόσιου λόγου επί κατασκευασμένων γεγονότων), είναι οι πρώτοι που ξιφούλκησαν κατά του Τσίπρα, αποδίδοντας του ότι είπε ψέματα επειδή «δεν έσκισε το μνημόνιο» και «δεν το κατάργησε με ένα μοναδικό άρθρο στο πρώτο νομοσχέδιο της κυβέρνησής του». Δηλαδή οι διακινούντες τα ασύγγνωστα ψέματα περί 4ου μνημονίου και περί ανταλλαγής του ονόματος «Μακεδονία» καταγγέλλουν ως δήθεν συνειδητό ψέμα την ολοφάνερη προγραμματική αστοχία και την παταγώδη κυβερνητική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να εξουδετερώσει τις συνέπειες του απολύτως υπαρκτού 3ου μνημονίου, το οποίο παρέλαβε ως συνέχεια δύο προηγηθέντων ανάλογων μνημονίων. Αν έχεις απωλέσει και τη στοιχειώδη τσίπα να λες τέτοια πράγματα, τότε πως να γίνει δημόσιος διάλογος με θεμελιώδες έρμα σοβαρότητας και αλήθειας;

Κλείνω με κάτι τελευταίο και σχετικά καινούριο: Έχουν πια εμφανιστεί και μη φιλικά διακείμενοι προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους πολιτικούς συνοδοιπόρους του κύκλοι, που τηρούν ίσες αποστάσεις από τη μία ανάμεσα στην οργανωμένη, προσχεδιασμένη και γκεμπελικής έμπνευσης προπαγάνδα των ψεμάτων που έφερε το σημερινό μπλοκ εξουσίας στα πράγματα και συνεχίζει να το κάνει με τη σημερινή διακυβέρνηση, και από την άλλη με τις αντιπολιτευτικές κορόνες καθ’ υπερβολή που εκτοξεύουν ανοήτως κύκλοι της αντιπολίτευσης.

Πρόκειται για «ένοχες ίσες αποστάσεις» (εκ πολιτικής αφελείας ή από πρόθεση συμβολής στην απόπειρα σύμπηξης του νέου αντισυριζα μετώπου από τους ίδιους κύκλους που το έκαναν το 2015-’19), που εξισώνουν ανεπίτρεπτα θεσμικά εκπορευόμενες και επίσημες κρατικές ψευδολογίες, με αντιπολιτευτικές πομφόλυγες. Ο τουλάχιστον περίεργος συμψηφισμός που επιχειρείται εδώ, είναι τόσο προφανούς και σαφούς αστοχίας, ώστε γεννά ερωτηματικά προθέσεων, για όσους τηρούν τέτοια στάση.

Χρειάζεται, όμως, διπλή προσοχή! Διότι οι σκαστές πολιτικές ψευδολογίες με θεσμικό μανδύα, παράγουν βαρύτατο δημοκρατικό κόστος και σχετίζονται με τον οργανωμένο μηχανισμό fake news, που αναδύεται από κυβερνητικές μεθοδεύσεις και  παραπλανά δομικά τους πολίτες, και καμιά σχέση δεν έχουν με το εάν -για παράδειγμα- η Ελλάδα δεν είναι η χειρότερη στην ΕΕ σε δείκτες διαχείρισης της πανδημίας, όπως εσφαλμένα διακινείται από υποστηρικτές της αντιπολίτευσης, αλλ’ ότι είναι μία από τις χειρότερες χώρες στην ΕΕ σε δείκτες διαχείρισης της πανδημίας, όπως είναι η αλήθεια.

Στ’ αλήθεια, όσοι διακινούν τέτοιους συμψηφισμούς, δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη θεσμική και με κρατική στήριξη ψευδολογία, από τις άστοχες αντιπολιτευτικές κορόνες;

More in πολιτική
Comments