fbpx

Η ποιητική Ολυμπιάδα καταγραφής μιας μεγάλης καταστροφής

Τη χώρα των περισσότερων θανάτων από κορονοϊό σαρώνουν ταυτόχρονα δύο  θύελλες: η μία είναι η πανδημία και η άλλη είναι μια καταιγίδα απλής στιχουργικής.

Πρόκειται για θύελλες αλληλοτροφοδοτούμενες απολύτως από τα ίδια αίτια και οι οποίες δεν θα κοπάσουν αν δεν ικανοποιηθεί πλήρως η άρση του κοινού αιτιολογικού υποστρώματός τους: η απομάκρυνση και ο κολασμός εκείνου που ευθύνεται για το έγκλημα θανατηφόρας και γενικευμένης (επανα)καταστροφής  της Ελλάδας (από τα ίδια, μάλιστα, πρόσωπα).

Παράλληλα, εδώ καταγράφεται η πολιτική ιδιοτυπία να επαναλαμβάνονται με ταυτόσημα χαρακτηριστικά οι επιπτώσεις του επαναλαμβανόμενου «οικογενειακού» υπόβαθρου της όλης υπόθεσης, ως πρόσθετου και διακριτού αιτιολογικού παράγοντα. Δηλαδή η επιβεβαίωση όσων προέβλεπαν από την αρχή ότι η ανάδειξη του συγκεκριμένου προσώπου στο κορυφαίο πολιτικό αξίωμα της χώρας δεν ήταν απλά η απαλλαγμένη άλλων χυδαίων κινήτρων φιλοδοξία ενός πολιτικού προσώπου να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην πατρίδα. Αντίθετα, μια καθημερινότητα με αρπαχτές, αήθειες, δημοκρατικές εκτροπές, αναίτιους ξυλοδαρμούς πολιτών μέρα μεσημέρι από αστυνομικούς, προκλητικές εύνοιες προστασίας επιχειρηματικών και μιντιακών κύκλων που εμπλέκονται σε εκβιασμούς, αρπαγή δημόσιου χρήματος, προστασία προσώπων και φορέων αναμεμιγμένων σε υποθέσεις κοινού ποινικού περιεχομένου, όπως βιασμοί και προαγωγή ανηλίκων, παιδεραστία, οι διώξεις κατά της ελευθεροτυπίας, η ακύρωση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, και τόσα άλλα, επικαθορίζουν ανεξίτηλα το ταυτοτικό τελικά στοιχείο του επεξηγηματικού ιστού που συγκροτεί τη γραμμή της εν λόγω πολιτικής γενεαλογίας, με ιστορικούς όρους.

Η επιταχυνόμενη αποκάλυψη και η επιβεβαίωση τέτοιων κινήτρων προφανώς μεταθέτει το πεδίο δημόσιου διαλόγου από κάθε δυνατότητα ομαλής πολιτικής αντιπαράθεσης στο αίτημα της επείγουσας ανάγκης να εκδιωχθεί το συντομότερο από τη θέση του το άτομο που παράγει όλη αυτή τη διαχυμένη δυστοπία. Δηλαδή, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιες ιδεολογικές και προγραμματικές αρχές, που αντιπαρατίθενται με επίδικο ζητούμενο την προαγωγή του δημόσιου συμφέροντος, νοουμένου ως πρακτικού και εξαργυρώσιμου αποτελέσματος υπέρ του κάθε πολίτη. Στον αντίποδα, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη και σαφώς θανατηφόρα και διηνεκή (και καθόλου στιγμιαία, όπως στη Μάτι) ζημία σε βάρος όλων μας. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με την καταδολίευση του θεμελιώδους δημοκρατικού κανόνα ότι η όποια διακυβέρνηση, ανεξαρτήτως ιδεολογικοπολιτικής καταγωγής, αν αντί να ωφελεί τη χώρα, την πλήττει, την υποβιβάζει και την καταστρέφει, δεν μπορούμε όλοι εμείς οι πολίτες να προσποιούμαστε ότι απλά συνεχίζουμε να διαλεγόμαστε πολιτικά ανταλάσσοντας απόψεις από καναπέ σε καναπέ. Τουναντίον, σε τέτοιες συνθήκες χρέος του κάθε πολίτη (αποτυπωμένο και στο Σύνταγμα) είναι να διαρρυγνύει την τελικά υποκριτική και επικοινωνιακά σκηνοθετημένη εικόνα της προβαλλόμενης ομαλότητας (που σε τελευταία ανάλυση συγκαλύπτει τη διάχυτη θεσμική ανωμαλία) και να αγωνίζεται για την ανατροπή της.

Κατά τούτο, άλλωστε, διαφοροποιείται και η σημερινή εικόνα από τις πρόσφατες πολιτικές περιπέτειες της (τότε προετοιμασμένης και καθοδηγούμενης επικοινωνιακά και με σκοπό να αρπάξει την εξουσία ο σημερινός ολετήρας) οργής κατά του κυβερνήτη, του σημερινού και -σε αντιδιαστολή- με τους προηγούμενους: Το «λεφτά υπάρχουν» και το «ο Τσίπρας αντάλλαξε τη μη περικοπή των συντάξεων με το όνομα Μακεδονία» διαφέρουν από το «είμαστε η χώρα με τους περισσότερους θανάτους από κορονοϊό» (μαζί με τις αήθειες, τους νεποτισμούς, τη διαφθορά κ.λπ.) κατά το ότι τα πρώτα ήταν ψεύδη επικοινωνιακά προκατασκευασμένα να πλασαριστούν ως δήθεν αλήθειες, ενώ τα δεύτερα είναι μη επιδεχόμενες αμφισβήτησης πραγματικότητες.

Για τους λόγους αυτούς η σοβαροφανής και αντικειμενικά υποστηρικτική του καταστροφέα της χώρας μας αντίθεση στην στιχουργική εφευρετικότητα που με μαζικό τρόπο εκφέρεται με μια βρισιά για να εκφραστεί ο καθ’ όλα νόμιμος πολιτικός σκοπός, δεν είναι πειστικές. Ιδίως δεν είναι πειστικές (και γι’ αυτό απορρίπτονται διαρρήδην) όταν προέρχονται από πρόσωπα και κέντρα που έχουν λαμπρό παρελθόν ανοχής και προσφοράς ευρέως πεδίου νομιμοποίησης στον δημιουργό του σημερινού επαπειλούμενου αφανισμού της Ελλάδας και υπεύθυνο θύτη για τις μεγάλες απώλειες σε νεκρούς της πανδημίας.

Όλοι αυτοί οι υποκριτικά φρίτττοντες για την ποιότητα του δημόσιου λόγου (που έκαναν τα στραβά μάτια όταν επί ψευδών και επικοινωνιακά προκατασκευασμένων ζημιών ανεχόντουσαν με επιδεικτική σιωπή το «έρχεται π@τσα»), πάσχουνε σε προθέσεις και σ’ ένα δεύτερο επίπεδο: ότι παραβλέπουν (και εδώ συντρέχουν ταξικές και άλλες ευρύτερα πολιτικές εξηγήσεις περί αυτού) πως λόγω και έργω ο κυβερνήτης της ολοσχερούς καταστροφής έχει οδηγήσει τη χώρα και τους πολίτες σε υπέρβαση του έσχατου και κρίσιμου ορίου ανοχής και διάψευσης και των ύστατων ελπίδων μεγάλης μερίδας πολιτών, με δεδομένο ότι νοικοκυριά, μικροεπιχειρήσεις και πολλές άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις καταστρέφονται, καταγράφοντας παράλληλα σε μια μακάβρια καθημερινότητα θανάτους που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν κυβερνούσε οποιοσδήποτε άλλος.

Αυτή η αίσθηση επίπλαστης οργής για τις στιχουργικές βρισιές που εκφράζουν πια και με κατακλυσμιαίο τρόπο την έκφραση της δημόσιας αντίδρασης στο γενικευμένο κακό που μας συμβαίνει, συνιστά κλασσικό ενδεικτικό σύμπτωμα συμπεριφοράς μιας προκλητικής ελίτ, που ελαάχιστα διαφοροποιείται -τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών- του «Δεν έχει ο λαός ψωμί; Και γιατί δεν τρώει παντεσπάνι». 

(Και ενώ αλλού τα πάρτι εντός καραντίνας κλονίζουν τον εκεί κυβερνήτη και σε μια άλλη περίπτωση για πολύ λιγότερα σε σύγκριση με τη «λίστα Πέτσα» και τις στημένες δημοσκοπήσεις ένας καγκελάριος παραιτήθηκε, ενώ στη χώρα μας τίποτα δεν πλήττει τη δημοσκοπική ηγεμονία του δικού μας).    

Γι’ αυτό και τελικά η ιστορία αρνείται πεισματικά να καταχωρίσει το «Μητσοτάκη κάθαρμα»  σε ανοίκειες αντιδράσεις απέναντι σε μια καταφανώς ανάλογη της σημερινής δυστοπίας καταστροφή σε δύο φάσεις: το 1965 και το 1989. Δεν είναι τα ονόματα και τα επώνυμα που κομίζουν τις ταυτίσεις. Είναι οι πολιτικές πρακτικές και οι καταστροφές που προκαλούν.    

Για να μην χάνεις κανένα άρθρο από το Real Politik εγγράψου στο newsletter μας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ