fbpx

Γιατί ήταν επιβεβλημένη η διαγραφή

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά!

Η λέξη «δολοφονία», όταν εκστομίζεται στη Βουλή υπό τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη αυτό χθες, είναι πολιτικός όρος και όχι δικονομικός.

Μάλιστα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι η συμπολίτευση χθες με την αντίδρασή της στην αναφορά της λέξης «δολοφονία» έδειξε πόσο πολύ φοβόταν (κι ακόμη φοβάται) την άμεση εμπλοκή του Κυριάκου Μητσοτάκη προσωπικά σε υπόθεση σχετιζόμενη με την απώλεια της ζωής 1.500 συμπολιτών μας. Ζωές που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί αν η κυβέρνηση έκανε τη δουλειά της και παρενέβαινε ουσιαστικά προς στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, αντί υπό την εγκληματικά αμελή πολιτική διαχείριση της πανδημίας και την εξατομικευμένα αφελή πρωθυπουργική εντύπωση ότι έχουμε τελειώσει τουλάχιστον 2-3 φορές ως τώρα με την πανδημία και τα ανόητα χειροκροτήματα στα μπαλκόνια να σχεδιάζει την ενίσχυση του ιδιωτικού υγειονομικού χώρου.

Ναι, εδώ και μερικές μέρες η κυβέρνηση έτρεμε (και τρέμει) όχι μόνο τις πολιτικές αλλά και τις τυχόν υπό δικαστική κρίση συνέπειες για τον πρωθυπουργό, που αναδύονται από την αποκάλυψη της έρευνας Τσιόδρα-Λύτρα, σύμφωνα με την οποία χιλιάδες έλληνες σήμερα θα ζούσαν αν δεν ήταν στην κυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ.

Άλλωστε, άμεση αιτιώδης συνάφεια της προσωποποιημένης πρωθυπουργικής  ευθύνης με την υπόθεση προδήλως προκύπτει, αφού προ ημερών μόλις ο ιδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης -όπως καταγράφουν τα αμείλικτα πρακτικά της Βουλής- εδήλωνε ότι δεν υπάρχει καμιά μελέτη για τη συσχέτιση του αυξημένου αριθμού θανάτων από κορονοϊό με την άστοχη διαχείριση του δημόσιου συστήματος υγειονομικής περίθαλψης από μέρους του.

Η τελευταία αγωνιώδης και μετά από δύο ολόκληρα 24ωρα αναφορά του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι ο πρωθυπουργός «δεν εγνώριζε» την έρευνα Τσιόδρα-Λύτρα (και κανένας από το μέγαρο Μαξίμου δεν την εγνώριζε -προσέξτε αυτή την κρίσιμη προσθήκη στη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου) εκ των πραγμάτων ισοδυναμεί με παραδοχή ότι το ζήτημα όχι μόνο έχει τεθεί και θα διερευνηθεί (πολιτικά και εισαγγελικά), αλλ’ ότι ήδη βρισκόμαστε στη φάση πλέον των καταλογισμών, για να επείγεται τόσο ο πρωθυπουργός να δραπετεύει προκαταβολικά από τις τυχόν ευθύνες του. Το ότι έχει ευθύνη ο πρωθυπουργός, δηλαδή, είναι όχι μόνο ομολογημένο από τον ίδιον (διά του κυβερνητικού εκπροσώπου) αλλά και αυταπόδεικτο.

Έχει ευθύνη ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την απώλεια 1.500 ζωών συμπολιτών μας ένεκα της άμεσης προσωπικής του ανάμιξης σε αποφάσεις που προκάλεσαν τις εκατόμβες, ή πρόκειται για αμέλεια; Δεν είναι της παρούσης αυτό να τεθεί. Άλλωστε, οι εξελίξεις καθιστούν αναπόφευκτη την εισαγγελική διερεύνηση (που θα έπρεπε ήδη να έχει ενεργοποιηθεί) και φυσικά επειδή το όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη αυτονόητα εμπλέκεται στην υπόθεση είναι ζήτημα χρόνου να αποσταλεί (αμελλητί) στη Βουλή η δικογραφία για τα περαιτέρω.  (Μάλιστα, κι αυτό είναι προσωπική σκέψη, ενδεχομένως ο ίδιος πρωθυπουργός θα βολευόταν αν η σημερινή Βουλή -όπου έχει την πλειοψηφία- αναλάμβανε να ασχοληθεί με την υπόθεση, αντί να την αφήσει στα χέρια της επόμενης, που φυσικά είναι άγνωστης σύνθεσης ως προς τους μελλοντικούς συσχετισμούς κομματικών δυνάμεων μέσα στην εθνική αντιπροσωπεία).

Πολιτικός, λοιπόν, ο όρος «δολοφονία»,

…αλλά αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος!

Η άλλη όψη είναι ότι όταν έχει αναφυεί στον δημόσιο βίο τόσο σοβαρό θέμα και σε απόλυτη συσχέτιση μάλιστα με άμεση ανάμιξη προσωπικά του πρωθυπουργού σ’ αυτό και με δηλωμένο και παραδεδεγμένο ανοιχτά και χωρίς καμιά αμφισβήτηση από πουθενά ότι το ζήτημα αφορά σε χιλιάδες ζωές συμπολιτών μας, τότε όλες οι υπόλοιπες σκοπιμότητες (οφείλουν να) κάμπτονται. Σκοπός απαρασάλευτος είναι να ξεκαθαρίσει απολύτως η υπόθεση!

Και τούτο διότι, απλούστατα, κοινωνία που θα ανεχόταν πρωθυπουργό φερόμενο ως άμεσα αναμεμιγμένο σε υπόθεση που κόστισε τουλάχιστον 1.500 ανθρώπινες ζωές δεν (μπορεί να) είναι νοητή ως σύγχρονη δημοκρατία. Ναι, να ανεχόταν η ελληνική κοινωνία ανακριβές πόθεν έσχες του πρωθυπουργού! Ναι, να έκανε τα στραβά μάτια σε αλλεπάλληλες παραβιάσεις του λοκντάουν  από τον πρωθυπουργό, υπόθεση που στη Βρετανία κλονίζει τον Μπόρις Τζόνσον. Ναι, να έκανε πως δεν είδε τον ανείπωτο νεποτισμό που αναβλύζει από τον νεο-μητσοτακισμό. Ναι, να παρέβλεπε την πρωθυπουργική συμβολή του Κυριάκου Μητσοτάκη εξ ανεπαρκείας του στην εικόνα τουρκικών πολεμικών πλοίων να βολτάρουν στην ελληνική ΑΟΖ. Πώς, όμως,  να αντιπαρέλθει η ελληνική κοινωνία την εικόνα των 1.500 μνημάτων;  

Άλλωστε, η δικαιοσύνη έχει πια παρέμβει και ο πρωθυπουργός δεν έχει πια να κάνει με την εξαγορασμένη από τον ίδιο μιντιοκρατία της ελαττωματικής δημοκρατίας  που ο ίδιος εγκαθίδρυσε. Έχει να κάνει με το σύνθετο πλέγμα πολιτικών, δικαιικών και κοινωνικών δυναμικών και φορέων εκπροσώπησής τους, που η δημοκρατία εξασφαλίζει ως εγγύηση ότι το πολίτευμα δεν έχει μεταπέσει ορστικά (αλλα μόνο μερικώς και πρόσκαιρα) σε καθεστώς ιδιότυπης απολυταρχίας.

Εδώ, λοιπόν, ακριβώς, είναι που προκύπτει η «πολιτική αρπαχτή» που ανενδοίαστα επιχείρησε ο ήδη διαγραφείς βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Πάνω σε μια υπόθεση τεράστιου πολιτικού βάρους, έσπευσε να κερδοσκοπήσει επί προσωπικού οφέλους, υποβιβάζοντας το ζήτημα σε θέμα εξατομικευμένης εφόδου στον πολιτικό ντορβά.

Κι αυτό ισχύει ανεξάρτητα  από τη γενική αξιολόγηση του πολιτικού προσώπου  (που σε ό,τι με αφορά προσωπικά ποτέ δεν ήταν και η καλύτερη).

Ωσαύτως, τί διαφορετικό προσπαθούσαν πολιτικά να κάνουν τις τελευταίες μέρες τα δουλικά έμμισθης υπηρέτησης της πρωθυπουργικής εικόνας, αν όχι να αλλάξουν την ατζέντα; Με τα ολοφάνερα προετοιμασμένα από επικοινωνιακά επιτελεία τεχνάσματα των νεολογισμών τύπου revenge porn και την κακογουστιά της τηλεπερσόνας; Ακόμη και σκευωρία κατά της συζύγου Στουρνάρα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μηχανεύτηκαν και προσπάθησαν να θέσουν ως αντιπερισπασμό στο συγκλονιστικό ζήτημα της απώλειας 1.500 ανθρώπινων ζωών υπό την πολιτική εμπλοκή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι πρώτοι που έσπευσαν να αδράξουν το επικοινωνιακό «δόλωμα» του νεο-μητσοτακισμού για να ξεπλυθεί το έγκλημα κατ’ εξακολούθηση του πρωθυπουργού είναι πρόσωπα εκ ΚΙΝΑΛ ορμώμενα. Πρόσωπα, που με την νοοτροπία πολιτικού παχυδέρμου τίποτα τα ανεπαρκές δεν βρήκαν στη στάση του κομματός τους σχετικά με την υπόθεση των 1.500 θανατων που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, με τον νεοκλεγέντα αρχηγό τους να σιωπά εκκωφαντικά για τους θανάτους αυτούς κι όλη-όλη η αντίδραση τους για το έκλημα να εξαντλείται σε μια δηλωσούλα του επικεφαλής του τομέα υγείας του ΚΙΝΑΛ και με μεγάλη καθυστέρηση.

Με όλη την υπόλοιπη αντιπολίτευση να κάνει, δηλαδή, πρακτικά πολιτικές «πλάτες» στον Κυριάκο Μητσοτάκη (κι αυτό είναι ένα ακόμη σοβαρό δείγμα της αήθειας που διέπει τα κίνητρα όλης της ήσσονος αντιπολίτευσης) και με τα επικοινωνιακά κόλπα των νεο-μητσοτακικών μιντιακών και κοινωνικά δικτυωμένων κύκλων, τίποτα δεν κατόρθωσε να εκτρέψει την κοινή γνώμη από το ζήτημα προσωπικής εμπλοκής του πρωθυπουργού στην υπόθεση απώλειας χιλιάδων ανθρώπινων ζωών, που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί αν δεν κυβερνούσε εκείνος.

Ό,τι δεν κατόρθωσαν όλ’ αυτά, το πέτυχε η πολιτική αρπαχτή του διαγραφέντος βουλευτή.

Ο Τσίπρας, από την άλλη πλευρά, έπραξε αυτό που όφειλε να κάνει: Επιχείρησε να «τελειώσει» όσο το δυνατόν συντότερα τις συνέπειες αυτής της εκτροπής του δημόσιου ενδιαφέροντος από το μείζον θέμα της έρευνας Τσιόδρα-Λύτρα.   

Είναι δικαιολογημένη η διαγραφή αυτή, με εντολή Τσίπρα;

Απολύτως!

Αν όχι για λόγους κολασμού της βαρβαρότητας να επιχειρείται από βουλευτή του η αήθεια «πολιτικής αρπαχτής» ενώ υπό καταλογισμό τελεί υπόθεση 1.500 ανθρώπινων ζωών, είναι απολύτως δικαιολογημένη αυτή η διαγραφή για λόγους πολιτικής βλακείας!                                        

Για να μην χάνεις κανένα άρθρο από το Real Politik εγγράψου στο newsletter μας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ