fbpx

Ηγεσίες και εξωθεσμικές εξουσίες (Τί κρίνεται στις εκλογές του ΚΙΝΑΛ – β΄ γύρος)

Πριν μερικό καιρό (πέρσι νομίζω ήταν) ο γελοιογράφος Χατζόπουλος δημοσίευσε σκίτσο του τις ημέρες γιορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, όπου έδειχνε τα τανκς ως αποκλεισμένους αγωνιστές της εξέγερσης και τους φοιτητές ως εισβολείς κατά της ελευθερίας. Μόλις χθες ο ίδιος γελοιογράφος δημοσίευσε σκίτσο του όπου δείχνει τον Γ. Παπανδρέου ως εισβολέα στο ΚΙΝΑΛ. Θεωρώ το τελευταίο αυτό σκίτσο απολύτως αποκαλυπτικό της ανησυχίας ορισμένων παραγόντων (λέω ένα όνομα όχι και τόσο τυχαία, Βαγγέλης Μαρινάκης) για το στα χέρια ποιάς ηγεσία θα περάσει το ΚΙΝΑΛ στην παρούσα άκρως κρίσιμη φάση της πολιτικής μας ζωής

Η «σκόνη» από την αντιπαράθεση των υποψηφίων για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ δεν μπορεί να κρύψει το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο αυτής της εκλογής, σχετικά με την πραγματική πολιτική ατζέντα τούτης της περιόδου: Που δεν είναι άλλη, από το απλό, απλούστατο, αλλά ιστορικού ειδικού βάρους για τη συνέχεια της Ελλάδας τα προσεχή έτη και ενώ η κρίση θα διαιωνίζεται και ο πλανήτης θα σείεται από τα διακυβεύματα των νέων καιρών: Θα πορευτεί η χώρα σε μια προοδευτική πολιτική κατεύθυνση ικανή να φέρει τις ανατροπές που χρειαζόμαστε και να διασφαλίσει τις σταθερές που απαιτούνται, ή θα παγιδευτεί στο καθοδικό σπιράλ της νεο-μητσοτακικής δεξιάς, που ήδη αφαιμάσσει με βουλιμία και ταχύτατα τα τελευταία αποθέματα κουράγιου, παραγωγικότητας και πολιτισμικού φορτίου ενός καταταλαιπωρημένου πληθυσμού;

Οι εκλογές στο ΚΙΝΑΛ, λες σε μια απροετοίμαστη σύμπτωση συμβολισμών δεύτερου βάθους, έλαβαν χώρα μαζί με τον πιο άχαρο γιορτασμό των 200 χρόνων από την εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας το 1821 που θα μπορούσε κανένας ποτέ να διανοηθεί. Το ίδιο ακριβώς και με το ΚΙΝΑΛ: η ευκαιρία απελευθέρωσης με όχημα αυτές τις εσωκομματικές εκλογές από την προϊούσα πορεία ιδεολογικοπολιτικού απορφανισμού και παραταξιακής απαξίωσης από τις αρχές του πολιτικού προγόνου του και του μεγάλου ιδρυτή του, κατέπεσε σε μια διαδικασία επιβεβαίωσης μιας άγονης ατζέντας ως του πεδίου αναμέτρησης των υποψηφιοτήτων. Το «ποιός θα είναι ο επόμενος αρχηγός;» σε οποιοδήποτε κόμμα χωρίς το απαραίτητο συνοδευτικό ερώτημα «ποιά πολιτική έχει;», καταβαραθρώνει την όλη διαδικασία εκλογής ηγεσίας στο πεδίο της αναμέτρησης του «από ποιόν εξωθεσμικό παράγοντα;» επιθυμούν οι εκλογείς να εξαρτηθεί το κόμμα τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα!

Αν πραγματικά υπήρχε ενδιαφέρον για το μέλλον του ΚΙΝΑΛ (και υπήρξε τέτοιο σε αρκετούς εκλογείς) θα αρκούσε μάλιστα κανένας να δει ποιός ή ποιοί υποψήφιοι ασχολήθηκαν με το «ποιά πολιτική έχουν;» και ποιοί με την προσπάθεια να αποφύγουν αυτή τη συζήτηση, για να ήταν επαρκώς αιτιολογημένη επί της πολιτικής ουσίας η πλήρης αποστασιοποίηση τους από τους υποψήφιους αρχηγούς χωρίς πολιτικές θέσεις. Όπερ μεθερμηνευόμενον, ποιοί αρχηγοί θα εκλέγονταν όχι για να εκπροσωπήσουν κοινωνικές ομάδες και να υπηρετήσουν συνεπάγωγες αυτών διακηρυγμένες πολιτικές, αλλά για να προωθήσουν συμφέροντα μιας ολιγαρχίας που τους σπρώχνει με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο, και να υπηρετήσουν τα ίδια συμφέροντα (αντί για τα συμφέροντα των πολιτών, απολαμβάνοντας σε μια πολιτική «γωνιά» εν είδει ανταλλάγματος για τις υπηρεσίες τους ένα ξεροκόμματο κομματικής εξουσίας -φυσικά, μαζί με τα υλικά επίχειρα προδοσίας της καλώς νοούμενης πολιτικής, αντιλαμβανόμενης ως διαδικασίας αντιπροσώπευσης ενεργών πολιτών και όχι μηχανισμών παραγωγής οφέλους υπέρ της ελίτ).

Αν ήταν έτσι, τότε, ναι, το ΚΙΝΑΛ θα είχε δικαίωμα λόγου πρωτογενώς στις επερχόμενες εξελίξεις, και  ανεξάρτητα από το εάν και με ποιό άλλο κόμμα θα συνεργαζόταν. Άλλωστε, το ζήτημα της τυχόν συνεργασίας με άλλα κόμματα υπό την πρόσθετη συνθήκη ότι οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν με απλή αναλογική,  θα προέκυπτε φυσικώ τω τρόπω, ως διεργασία ώσμωσης πολιτικών θέσεων επί υπαρκτών προσεγγίσεων και όχι επειδή κάποιος αρχηγός θα ήταν «πιο μάγκας» από τους άλλους τυχόν αρχηγούς, για να αποσπάσει περισσότερα ανταλλάγματα για τη συνεργασία και τη στήριξη που θα προσέφερε. Αυτό είναι ευτελισμός της πολιτικής, που έτσι θα κατέληγε σε αλισιβερίσι μεταξύ μηχανισμών προαγωγής συμφερόντων, αντί του ιερού περιεχομένου της πολιτικής αντιπροσώπευσης, ως το τελικό διακύβευμα μιας δημοκρατικής πολιτείας.       

Στον α΄ γύρο των εσωκομματικών εκλογών του ΚΙΝΑΛ υπήρξαν υποψηφιότητες που εξέφρασαν πολιτικές απόψεις. Υπήρξαν όμως και υποψηφιότητες που είτε επέδειξαν φανερή δυσανεξία στη διατύπωση πολιτικού λόγου με κοινωνικό φορτίο σημαινομένων, είτε αρκέστηκαν στη συζήτηση περί συνεργασιών και μάλιστα με μόνο περιεχόμενο τον ετεροπροσδιορισμό του «με ποιόν δεν θα συνεργαστώ» (αν εκλεγώ αρχηγός»). Και σήμερα όλοι γνωρίζουν τί είπε και τί έπραξε κάθε υποψήφιος του α΄ γύρου.

Στον β΄ γύρο, όμως, απέμειναν δύο υποψηφιότητες! Και ίσως συμβολικά δεν είναι καθόλου τυχαίο (ως η απολύτως ύστατη ευκαιρία αποκατάστασης των παραδόσεων του πολιτικού χώρου που κληροδοτήθηκε στο ΚΙΝΑΛ και σε όποιο βαθμό είναι αυτό εφικτό) ότι η μία από τις δύο (ο Γ. Παπανδρέου) εξέφρασε κάποιες πολιτικές θέσεις (με τις οποίες φυσικά μπορεί καθενας να συμφωνεί ή να διαφωνεί), και η άλλη (ο Ν. Ανδρουλάκης) ουσιαστικά ζήτησε (και ζητάει και στον β΄ γύρο) «λευκή επιταγή»! Κατά την προσέγγιση που έχω ως τώρα εκθέσει, κατόπιν όλων αυτών, είναι απαντητέο εύκολα το ερώτημα ποιά από τις δύο υποψηφιότητες του β΄ γύρου θα ωφελούσε το ΚΙΝΑΛ και ποιά όχι. Και υπό την ίδια οπτική η υποψηφιότητα του Ν. Ανδρουλάκη πρωτογενώς ορίζεται στην ουσιώδη πολιτική συζήτηση ως η επανεμφάνιση του «Ποταμιού», σε συσκευασία ΚΙΝΑΛ. Δηλαδή μια ξαναζεσταμένη συνταγή αναβίωσης συστημικών σωσιβιακών προταγμάτων, που είναι καταδικασμένη μεσοπρόθεσμα να αποτύχει, ακριβώς διότι ο μόνος ρόλος που της ανατίθεται να διαδραματίσει εξαντλείται στη διάσωση μιας πολιτικής εξουσίας που προφανώς σήπεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς, υπό την τραγική πρωθυπουργία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Κι αν με την ίδια πρωθυπουργία, μπορεί για μια φορά να διασώθηκε το 2019 και προσωρινά ο σκληρός πυρήνας των συμφερόντων του συστήματος που την επέβαλε, είτε λόγω του δημοκρατικά ασύμμετρου πολέμου και στα όρια της εκτροπής σε βάρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είτε λόγω των ανεπαρκειών του ίδιου του κόμματος της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν κυβέρνησε, είτε και για τους δύο παραπάνω λόγους ταυτοχρόνως, τη φορά αυτή η σύγκρουση θα εχει οριστικό χαρακτήρα! Αν η επιθυμία της πλειοψηφίας των «εσωτερικών» εκλογέων του ΚΙΝΑΛ εκφραστεί με την προτίμηση στον Ν. Ανδρουλάκη τότε αντικειμενικά προσφέρεται και νέα ευκαιρία στον νεο-μητσοτακισμό της δεξιάς και δη και υπό την πρόσθετη μαρτυρική για τη χώρα και τους πολίτες συνθήκη μιας ανεκδιήγητης και ανάξιας των αναγκών του τόπου πρωθυπουργίας. Στην αντίθετη περίπτωση, το ύστατο σωσίβιο του «Ποταμιού αλά ΚΙΝΑΛ» θα κλονιστεί σοβαρά ως σενάριο πολιτικής για την Ελλάδα της επόμενης περιόδου.

Διότι -και αυτό είναι το πραγματικά δραματικό στοιχείο για τον τρόπο με τον οποίο πλασαρίστηκε προσχεδιασμένα από τους μηχανισμούς επηρεασμού της κοινής γνώμης το θέμα εκλογής νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ- ποτέ το ενδιαφέρον του συστήματος δεν ήταν μια αγαθή προαίρεση υπέρ του κόμματος αυτού, απόρροια μιας γνήσιας και απαλλαγμένης από άλλα κίνητρα προαγωγής ψυχρών συμφερόντων αγωνίας για την αναβάθμιση της ποιότητας του δημόσιου βίου μας. Ο ενταφιασμός κάθε δυνατότητας ανακοπής της θλιβερής πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη, που τώρα εισέρχεται στη δίνη της ουσιαστικής πολιτικής διατάραξης, και την ίδια ώρα η πρώιμη ανάσχεση κάθε περίπτωσης να στραφεί σε προοδευτική πολιτική τροχιά η χώρα, ήταν και παραμένει μέχρι τέλους το μόνο κίνητρο του δήθεν άδολου ενδιαφέροντος για την αναβάθμιση του πολιτικού ρόλου του ΚΙΝΑΛ. Όλα για όλα τα ποντάρει τώρα πανω στο τραπέζι του ιδιότυπου πολιτικού καζίνο που εχει σκαρώσει στις πλάτες της Ελλάδας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στοχεύοντας αποκλειστικά όχι στην έμμεση συμβολή του σε ενίσχυση του ΚΙΝΑΛ, αλλά στην αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ! Αυτό είναι όλο το «παιχνίδι» από την αρχή κι αυτά τα διακυβεύματά του.     

Αν κάποιος διατηρεί την παραμικρή αμφιβολία για όλ’ αυτά, αρκεί να δει την πριν λίγες μόλις ώρες παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ. Μια παρέμβαση, που εκτός από την ολοφάνερη και ομολογημένη πια παραδοχή του τί θέλει και τί επιζητεί από το ΚΙΝΑΛ ως ύστατου διασώστη μιας κλονιζόμενης πρωθυπουργίας, αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία του ότι ο ίδιος εχει περιέλθει σε δύσκολη θέση και οι εφεδρείες του έχουν περιοριστεί δραματικά. Οι ενδείξεις ότι ο χειρότερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης πιέζεται σοβαρά είναι πια μια εικόνα της σημερινής πολιτικής σκηνής που δεν επιδέχεται βάσιμη αμφισβήτηση.

Πρόκειται για μια παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη που χωρίζεται σε δύο μέρη:

-Το πρώτο μέρος, είναι ένα βαθύτατα ανήθικο πολιτικό άνοιγμα προς το ΚΙΝΑΛ, από το οποίο όπως ανερυθρίαστα δήλωσε «περιμένει προτάσεις»! Καμώνεται, δηλαδή, ότι δεν κατεγράφη στην ψήφο του α΄ γύρου το πολιτικό μήνυμα καταδίκης της μόνης υποψηφιότητας (δηλαδή εκείνης του Ανδρέα Λοβέρδου) που υποστήριξε τη συνεργασία με τον νεο-μητσοτακισμό. Και επιχειρεί την πολιτικά άλαλη υποψηφιότητα του Ν. Ανδρουλάκη να την εγκλωβίσει (εκούσα-άκουσα) στο ξανάνοιγμα της συζήτησης για συνεργασία ΝΔ-ΚΙΝΑΛ, που -επαναλαμβάνω- καταδικάστηκε ρητά από τους ψηφοφόρους του α΄ γύρου.     

-Το δεύτερο μέρος, είναι ένα μνημείο πολιτικού αμοραλισμού και εφαρμοσμένου διχασμού των πολιτών της χώρας σε έκταση και βάθος πρωτοφανή, που μόνο εμφυλιοπολεμικό κλίμα θυμίζει. Ένα απροσχημάτιστο κήρυγμα μίσους κατά του ΣΥΡΙΖΑ και όσων πολιτών τον ακολουθούν.

Ένα σημείο-κλειδί της παρέμβασης Κυριάκου Μητσοτάκη που πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία: Υπενθύμισε πως σε 18 μήνες θα έχουμε εκλογές! Κι αυτό ισοδυναμεί με το άνοιγμα μιας μακράς προεκλογικής περιόδου. Ίσως άθελά του ή ασυναίσθητα ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποκάλυψε τα ανομολόγητα κίνητρα του ανοίγματός του προς το ΚΙΝΑΛ…

Ευτυχώς ό,τι και να μεθοδεύει  ο νεο-μητσοτακισμός και όποια επικοινωνιακή απάτη και να επιστρατεύει για την παραπλάνηση των πολιτών δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αντιπαρέλθει τα δύο θεμελιώδη και αμετακίνητα σε οποιεσδήποτε συνθήκες στοιχεία του δημοκρατικού θεσμικού μηχανισμού: -Το ένα είναι ότι δεν υπάρχει ποτέ στην πολιτική ιστορία όπου γης περίπτωση κυβερνητικής εξουσίας που δεν συσσωρεύει φθορά, δηλαδή το πολιτικό υπόβαθρο αποτύπωσης δυσαρέσκειας στις κάλπες, όποτε αυτές στηθούν. (Εν προκειμένω, ό,τι και να εμφανίζουν οι δημοσκοπήσεις, αναμφίβολο είναι ότι και ορατή και εντεινόμενη αντίδραση στη διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη εντοπίζεται αλλά και η κλιμάκωση της δυσαρέσκειας πολύ δύσκολα θα αποφευχθεί  να ενταθεί ακόμη περισσότερο, λόγω του πολύ δύσκολου γύρου στην οικονομία που έπεται). -Το άλλο είναι ότι το ταξικό διακύβευμα της πολιτικής αντιπαράθεσης αργά η γρήγορα θα κυριαρχήσει ανάμεσα στα δεδομένα του τρέχοντος κομματικού ανταγωνισμού.

Τελικά, σχετικά με όσα είχα να πω σήμερα, κάτι δευτερεύον, που μόνο η προσωπική μανία πολιτικής παρατήρησης με ωθεί να αναφέρω: Το ζήτημα της αναφερόμενης προσπάθειας νόθευσης του αποτελέσματος του α΄ γύρου στα εκλογές του ΚΙΝΑΛ.

Παρατηρώ, λοιπόν, ότι γίνεται λόγος για τουλάχιστον 2.700 «περίεργες» ψήφους, που είναι ένας ενδεικτικός αριθμός και μόνο. Και μετρώντας ότι ο Γ. Παπανδρέου έλαβε συνολικά 5.356 περισσότερες ψήφους από τον Ανδρέα Λοβέρδο στον α΄ γύρο, σκέπτομαι ότι αν υπάρχει κάποιος που θα είχε λόγο να συνεχίσει το θέμα και να επιμείνει για βαθύτερη διερεύνηση των αναφορών αυτών, αυτός θα ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπό την προσδοκία ότι αν στο 20% των ψήφων προκύπτουν 2.770 «περίεργα» ψηφοδέλτια, στο σύνολο θα υπήρχε ενδεχόμενο να ξεπέρναγε εκείνος σε ψήφους τον Γ. Παπανδρέου. Όμως, ο  Ανδρέας Λοβέρδος σιωπά. Και μάλλον κάποιο λόγο έχει γι’ αυτή τη σιωπή του.  

______________________________

Εν είδει επιλόγου: Πριν μερικό καιρό (πέρσι νομίζω ήταν) ο γελοιογράφος Χατζόπουλος δημοσίευσε σκίτσο του τις ημέρες γιορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, όπου έδειχνε τα τανκς ως αποκλεισμένους αγωνιστές της εξέγερσης και τους φοιτητές ως εισβολείς κατά της ελευθερίας. Μόλις χθες ο ίδιος γελοιογράφος δημοσίευσε σκίτσο του όπου δείχνει τον Γ. Παπανδρέου ως εισβολέα στο ΚΙΝΑΛ. Θεωρώ το τελευταίο αυτό σκίτσο απολύτως αποκαλυπτικό της ανησυχίας ορισμένων παραγόντων (λέω ένα όνομα όχι και τόσο τυχαία, Βαγγέλης Μαρινάκης) για το στα χέρια ποιάς ηγεσία θα περάσει το ΚΙΝΑΛ στην παρούσα άκρως κρίσιμη φάση της πολιτικής μας ζωής.  

Για να μην χάνεις κανένα άρθρο από το Real Politik εγγράψου στο newsletter μας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ